Beauty

Het verhaal van… Demi

21 februari 2014

demi kropholler 2 - Het verhaal van... Demi
In het verleden was er op Curvacious.nl een rubriek te vinden waarin lezers hun eigen, bijzondere levensverhaal konden delen. Vandaag kan je het verhaal van Demi lezen die euthanasie van dichtbij meemaakte, dit na lange tijd eindelijk kon opschrijven en dit als afsluiting van haar rouwverwerking graag gepubliceerd wilde zien worden..

 

Demi
“Toen in 2007 bij mijn moeder borstkanker werd geconstateerd was ik er van overtuigd dat zij bij de zoveel procent zou horen dat die deze vreselijke ziekte zou overleven. Mijn moeder was krachtig en sterk en heel open over haar ziekte naar de buitenwereld toe. Haar kracht en openheid heeft mij de rust gegeven om dit allemaal te verwerken.

Tijdens haar chemo’s en bestralingen, waar ik regelmatig mee naar toe ging, solliciteerde zij intern op een nieuwe functie. Met haar kale kop van de chemo en haar wenkbrauw- en wimperloze gezicht overtuigde zij de sollicitatiecommissie van haar kunnen, ze kreeg de baan en zou na het chemotraject ook weer gaan studeren. Helaas heeft dit nooit zo mogen zijn: vlak voor haar eerste controle na de chemo, operaties en bestralingen kreeg zij last van ondraaglijke hoofdpijn, zo ondraaglijk dat ze geen daglicht meer aankon.

Eind augustus zou ze 40e verjaardag vieren. Vieren dat ze nog leefde en vooral om de mensen te bedanken voor de onvoorwaardelijke steun die zij en ook mijn vader en ik van hen hebben mogen krijgen. Maar 2 dagen voor haar verjaardag cancelde mijn moeder dit. Op de maandag hierna gingen mijn ouders naar het ziekenhuis in de hoop dat mijn moeders ondraaglijke hoofdpijn opgelost kon worden door een pil of iets anders. Mijn moeder was er bijna van overtuigd dat de hoofdpijn vanuit haar spieren zou komen, dus dat dit makkelijk opgelost zou kunnen worden. De klap was dan ook groot toen ze hoorde dat er geen verklaring gevonden kon worden voor haar hoofdpijn en op maandag 1 september werd ze opgenomen in het ziekenhuis.

Op donderdag 4 september werd er een scan gemaakt van haar hoofd en kreeg ze de volgende klap te verwerken: er zaten twee tumoren in haar hoofd en de kanker was uitgezaaid over haar gehele hersenvlies. Er was niets meer wat ze voor haar konden doen behalve tijd rekken met nieuwe chemotherapie. Mijn moeder was de dagen hierna alles behalve zichzelf. Ze gedroeg zich vreemd, wilde niets van mij weten, en wist vooral niet meer wie ik was. De chemo begon te werken en gelukkig werd ze langzaam aan weer even mijn moeder.

demi kropholler 1 - Het verhaal van... Demi
Omdat mijn ouders nooit getrouwd waren, zijn zij op 17 september in het ziekenhuis getrouwd. De mooiste dag van mijn moeders leven werd niet die mooie bruiloft waar ze stiekem altijd van had gedroomd, maar een bruiloft in een ziekenhuisbed. Na afloop vroeg ze aan één van haar beste vriendinnen hoe haar trouwring eruit zag. Door de druk van de tumor in haar hoofd werd mijn moeder namelijk langzaam blind. Na de bruiloft besloot ze dat het genoeg was. Ze kon dit niet meer. Ze wilde niet als een kasplantje blijven leven en deelde mee dat ze een datum wilde prikken waarop zij passieve euthanasie zou plegen.

Samen hebben wij nog de muziek voor haar begrafenis uitgezocht. We lagen samen in haar ziekenhuis bed en kozen zorgvuldig de juiste nummers voor elk moment uit. Het was bijzonder dit met haar te doen, wetende dat dit de laatste klanken van haar bestaan op deze wereld zouden zijn. Haar datum werd 16 oktober en samen met de dichtstbijzijnde familie zaten we deze dag in het ziekenhuis rond haar bed. Iedereen had nog even zijn/haar momentje met haar tot de arts binnenkwam om haar morfine en een slaapmiddel toe te dienen. Waar het normaal zo’n 10 minuten duurt voordat het lichaam het opgeeft, duurde dit proces bij mijn moeder 4 uur. Haar lichaam was nog niet klaar om te stoppen, het wilde nog vechten. Maar helaas kon haar geest het niet meer.

Ik durfde haar bed niet te verlaten want ik wilde bij haar zijn als ze haar ogen dicht deed en deze nooit meer open zou doen. Na 4 uur vechten sloot ze haar ogen en deed deze niet meer open. Ze ademde nog wel en het was een kwestie van tijd voor dit ook zou stoppen. We besloten weg te gaan en de volgende dag weer terug te komen.

Deze dag is er niet meer van gekomen. Ik werd al vroeg gebeld door mijn oma. Dat mijn moeder koud aanvoelde en het beter was als ik snel naar het ziekenhuis zou komen. Samen met mijn tante ben ik als een gek naar het ziekenhuis gereden waar ik mijn moeder oppervlakkig ademend, lijkbleek en koud aantrof. Ik besloot toen dat dit de laatste keer was dat ik haar wilde zien, want dit was niet hoe ik mijn moeder wilde herinneren. Ik nam afscheid van mijn moeder, liep het ziekenhuis uit en op het moment dat ik mijn gordel om deed ging mijn telefoon. Het was mijn oma met de vraag of ik terug wilde komen want mijn moeder had haar laatste adem uitgeblazen op het moment dat ik het ziekenhuis was uitgelopen. Het voelt nog steeds alsof ze op mij heeft gewacht.”

Zelf met jouw verhaal in deze rubriek? Lees dan dit oproepje voor meer informatie.

Reacties op dit artikel

  • Avatar van JoycevdB
    Reply JoycevdB 6 maart 2014 at 12:23

    Ook ik heb de euthanasie van mijn, in mijn geval, vader meegemaakt.
    Ik vind het heel fijn dat dit in Nederland kan, vanwege het ondraaglijk lijden, maar ik hoop het nooit meer mee te hoeven maken.
    Ik vond het werkelijk verschrirkkelijk.
    ’s Ochtends opstaan met het idee dat ie die dag zal komen te overlijden en dan is het moment daar…..

    Heel fijn om jouw verhaal te lezen, Demi. Ik hoop dat het opschrijven ervan je geholpen heeft om het enigszins te verwerken.

  • Avatar van Frensis
    Reply Frensis 26 februari 2014 at 22:38

    Lieve Demi,

    Kan niet anders zeggen dat ik het moedig van je vindt dat je jouw verhaal wilt delen met de andere lezeressen. Ik denk dat deze situatie ook ooit gaat komen bij mijn moeder, maar liever denk ik daar natuurlijk nog niet aan. Ik herken mijn moeder in jouw moeder! Altijd positief en zich nergens voor schamen!

    Mijn moeder heeft blaaskanker gehad, ingekapselde tumor is in 2008 verwijderd, maar daarna bleek al vrij snel dat er uitzaaiingen waren. Niet lang daarna werd mijn dochter geboren en dat is gelukkig wel een extra reden geweest voor mijn moeder om positief te blijven en door te vechten. Deze kankersoort komt maar 1 op de miljoen keer voor en het moeilijke er aan is dat een behandelplan o.i.d. niet voorkomt in de boeken. Je zou haast kunnen zeggen dat alles tot nu toe bijna experimenteel wordt gedaan bij mijn moeder. Positieve kant is dat ze daarmee telkens met chemo haar leven kunnen rekken, doen ze het niet, dan is het snel afgelopen vanwege de agressie in de kankercellen. Negatieve kant…er komt een moment dat het echt lichamelijk ophoudt. Met de laatste keer scan bleken de cellen zelfs te zijn gegroeid, zelfs na 12 heftige chemokuren. De machteloosheid en de onzekerheid zijn het ergste op die momenten. Zolang mijn moeder aangeeft dat haar leven nog kwaliteit heeft, los van alle bijkomende mankementen, gaat ze door en ik hoop dat het uiteraard nog heel lang zal zijn zodat zij haar bijna 6-jarige kleindochter verder ziet opgroeien.

    Tot slot, heel veel liefde en kracht voor jou en je familie!
    Liefs, Frensis

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 27 februari 2014 at 12:05

      Wat verschrikkelijk voor jou en je gezin om dit zo mee te maken.
      Ik hoop voor jou en je familie dat ze nog heel lang kan blijven vechten <3

      Veel sterkte gewenst en dank je wel voor je ontzettend mooie reactie. X

  • Avatar van Roxanne
    Reply Roxanne 23 februari 2014 at 00:08

    Heftig verhaal, tranen lopen over mijn wangen tijdens het lezen. Pfoe zeg! Sterk van je dat je dit zo hebt kunnen opschrijven, en als het jou helpt met het een plekje geven….

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 27 februari 2014 at 12:04

      Wat lief van je! Dank je wel! X

  • Avatar van Angelique
    Reply Angelique 22 februari 2014 at 01:31

    onwijs moedig van je dit op te schrijven en ik heb het met een traantje gelezen, onwijs veel sterkte voor jullie en wat een sterke en geweldige vrouw was je moeder (van wat ik van je schrijven lees)

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 27 februari 2014 at 12:03

      Lief van je! Dank je wel! Dat was ze zeker!

  • Avatar van Linda
    Reply Linda 21 februari 2014 at 16:48

    Wat een vreselijk verhaal, het lijkt helaas heel erg op het verhaal van mijn moeder en mij. Ik hoop dat het je heeft opgelucht om dit te schrijven. Dikke knuffel

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 27 februari 2014 at 12:03

      Lief.. Dank je wel! X

  • Avatar van Bianca
    Reply Bianca 21 februari 2014 at 14:55

    Wat een mooi verhaal Demi!

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 27 februari 2014 at 12:03

      Lief, dank je wel! X

  • Avatar van Jess
    Reply Jess 21 februari 2014 at 14:33

    Wat een heftig verhaal. Wat vreselijk dat je je moeder al moest verliezen op zo’n jonge leeftijd.

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 27 februari 2014 at 12:04

      Dank je wel voor je reactie. X

  • Avatar van Jessica
    Reply Jessica 21 februari 2014 at 13:24

    Damn you gevoel, traanogen, een enorme krop in mijn keel.. Wat een ontzettend heftig verhaal. Knap dat je dit zo op hebt kunnen schrijven. Het is ook verschrikkelijk snel gegaan zo te lezen, wat een rotziekte is het ook :(

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 14:17

      Haha, sorry.. Vind het fijn om het op deze manier ‘af te sluiten’. Hoop dat mensen zich er in herkennen en er iets meekunnen. Dankjewel voor je lieve reactie! X

  • Avatar van Mariska
    Reply Mariska 21 februari 2014 at 13:14

    Wow zeg, wat een verhaal. Zo emotioneel ook. Heel veel sterkte.

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 14:18

      Lief! Dankjewel. X

  • Avatar van Kaylani
    Reply Kaylani 21 februari 2014 at 12:23

    Jeetje wat heftig, ik zit hier met tranen in mijn ogen. Wat goed van je dat je het een beetje van je af hebt kunnen schrijven. Ik wens jou en je familie heel erg veel sterkte toe♥

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 14:20

      Wat lief! Dankjewel!

  • Avatar van Kiss & Make-up
    Reply Kiss & Make-up 21 februari 2014 at 12:20

    Waauw, wat een zwaar verhaal zeg. Ik heb dit gelezen met een krop in mijn keel… Ik kan me niet inbeelden hoe het moet zijn om dit mee te maken. Veel sterkte, Demi.

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 14:16

      Wat lief van je! Dankjewel!

  • Avatar van Lisa A
    Reply Lisa A 21 februari 2014 at 11:37

    Woaw… Heavy verhaal dit. Knap dat je jouw verhaal op deze manier heb durven delen met iedereen en zo heb kunnen verwoorden. Heel veel sterkte, ook voor je vader en de rest van de familie natuurlijk. x

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 14:16

      Lief, dankjewel! X

  • Avatar van Judith
    Reply Judith 21 februari 2014 at 10:51

    Wat moedig van je dat je het verhaal hebt kunnen opschrijven! Ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen. Ik wens jou en jouw vader heel veel sterkte . <3

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 14:16

      Lief, dankjewel! X

  • Avatar van chucky1012
    Reply chucky1012 21 februari 2014 at 05:54

    Wauw…….. moedig van je dat je dit verhaal op papier zet.
    Ik snap het helemaal en het is zo moeilijk dat anderen vaak niet weten hoe dit is. Dit wens je niemand.
    Ik wens jou en je vader heel veel sterkte nu en in de toekomst…….

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 10:21

      Dankjewel! <3

  • Avatar van Nem
    Reply Nem 21 februari 2014 at 04:13

    Wat een heftig verhaal Demi!
    Ik heb dit ook ongeveer zo meegemaakt, er was geen uitzicht meer en ze besloot na heel erg zwak te zijn geworden dat ze niet meer wilde. Zo zwak dat lopen en praten al moeilijker werd, en het moest van haar NU. Het was weekend, euthanasie kon pas 5 dagen later. Toen is er gekozen voor palliatieve sedatie, omdat dat de enige legale mogelijkheid was om haar rust te geven. Ze was ook nog zo jong.
    We hebben er nog 4 hele dagen en nachten naast gezeten voordat ze echt rust had en haar laatste adem uitblies.. En dat was ook net toen haar jongste zoon even weg was. Moeders voelen dat!

    Veel sterkte verder, ook voor je vader, het lijkt me moeilijk om haar nu al te moeten missen. Herinneringen zijn je beste vriend!

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 10:22

      Wat ontzettend naar.. Ook jou wens ik heel veel sterkte.

      Dankjewel voor je lieve berichtje. X

  • Avatar van Tara Bijloo
    Reply Tara Bijloo 21 februari 2014 at 00:47

    Wauw.. Wat een verhaal, met tranen over mijn wangen heb ik dit gelezen! Wat een respect voor jou dat je dit durft te delen en wat een mooi ( maar verdrietig) verhaal. Het is iets dat je nooit zou willen meemaken en helaas komt het veel te vaak wel voor! Maar nogmaals bijzonder veel respect!

    • Avatar van Demi
      Reply Demi 21 februari 2014 at 00:54

      Wat lief van je, dankjewel. <3

Laat je een reactie, mening of tip achter? :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

More in Beauty
petit jolie baby 3 - Babytip | Petit & Jolie verzorgingsproducten
Babytip | Petit & Jolie verzorgingsproducten

Alweer even geleden werd ik benaderd door Esther, eigenaresse van Petit & Jolie waar je terecht kan voor verzorgingsproducten voor...

Close