Persoonlijk

Gastric Sleeve | De operatie en de eerste dagen erna

4 april 2017

gastric sleeve operatie
Ik ben nog steeds een klein beetje warrig in mijn hoofd, maar met de dag helderder dus ik vond het tijd worden even een teken van leven te geven op de website. Afgelopen woensdag ben ik namelijk geopereerd en nu, 6 dagen erna, voel ik me weer langzaam de oude worden. Best snel dus eigenlijk gezien zo’n relatief pittige ingreep! Lees verder voor meer informatie over de operatie, over hoe ik het ervaren heb en hoe de dagen sinds de operatie verlopen zijn.

De operatie
Ik heb in een eerder artikel al uitgelegd voor welk type maagverkleining ik gekozen heb (gastric sleeve) en wat deze operatie precies inhoudt, dus vandaag even wat meer over hoe het er nu rondom de operatie aan toe gaat in het ziekenhuis.

Ik moest me de dag van de operatie om 09.30u nuchter melden in het ziekenhuis. Als je niet echt nuchter bent kan de operatie namelijk niet doorgaan aangezien er dan grote complicaties kunnen voorkomen tijdens de operatie. Je maaginhoud kan dan bijvoorbeeld in je longen terecht komen en geloof me, dat wil je niet. Hier zijn ze erg streng in en ik heb me er netjes aan gehouden. Na een meet- en weegsessie en wat vragen te hebben beantwoord werd ik rondgeleid op de afdeling en naar mijn kamer gebracht. Ik deelde deze met drie andere patiënten en twee groepsgenoten vanuit mijn traject lagen beiden op andere kamers dicht in de buurt. Dat gaf toch een fijn gevoel, dat je iets van bekenden om je heen hebt.

Iets voor één uur mocht ik naar het toilet en moest ik me om gaan kleden in de operatiekleding – een groot schortjurkgeval, iets wat door moest voor een boxershortje en een paar hoge witte sokken – en ik werd op de operatiestoel geholpen waarna ik naar de voorbereidingsruimte werd gebracht en afscheid nam van Paul. In deze ruimte was er nogmaals een vragenlijstje, werd mijn infuus aangelegd en plakkertjes opgeplakt, kwam de chirurg zich voorstellen en werd ik naar de operatiekamer gereden. Hier ging de stoel plat, kwam het hele team zich even voorstellen, werd er duidelijk verteld wat er ging gebeuren en was het tijd om onder narcose te gaan.

Van het hele bijkomen op de verkoeverkamer kan ik me niks meer herinneren, ik was te ver heen van de narcose en morfine. Ik werd pas weer een beetje helder toen ik op de operatiestoel mijn kamer opgereden werd, Paul zag, in mijn pyjama en in bed geholpen werd. Ik had een paar uurtjes op de verkoeverkamer gelegen bleek achteraf maar verder was de hele operatie netjes en zonder problemen of nog te verwachten complicaties verlopen. Wat fijn! Ik sloot mijn ogen en vertrok weer in slaap.

Het volgende moment dat ik wakker werd was ik misselijk en had ik pijn en zag ik net Paul met Shae binnen komen die een prachtige tekening voor me had gemaakt. Ik zag haar kleine geschrokken gezichtje, vermande mijzelf even voor een knuffel en wat lieve woorden en heb toen gezegd dat alles goed is gegaan en ze gerust naar huis konden om te gaan eten en Shae naar bedje te brengen. Die was de hele dag bij opa en oma geweest en krijgt toch veel van de spanningen mee waardoor ze duidelijk aan slaap toe was.

De avonduren en de nacht in het ziekenhuis zijn als een roes aan me voorbijgevlogen. Hazenslaapjes wisselden zich af met een bloeddrukmeter die elk uur om m’n arm opgeblazen werd, het oproepen van een zuster voor het af- en aankoppelen van de hele boel zodat ik even naar het toilet kon of een stukje kon lopen, veel misselijkheid met bloed spugen en uiteindelijk een paar uurtjes vaste slaap voordat de ochtend begon.

De volgende dag
Eventjes versuft wakker worden, om je heen kijken, naar je lichaam luisteren en je bedenken wat er allemaal is gebeurd. Er kwamen gigantisch veel gevoelens door mij heen, maar de tranen bleven uit. Waarschijnlijk te moe of te verdoofd ervoor, maar ik voelde me erg emotioneel. Niet verdrietig maar eerder een soort opluchting dat het eindelijk zo ver was geweest. Dat het eindelijk zover was dat ik kon gaan beginnen aan mijn 2.0 reis naar een gezonder en fit lijf. Iets waar ik al zo’n 15 jaar mee/voor aan het worstelen was.

Ik kreeg te horen dat alles relatief goed ging met me en ik naar huis mocht om 14.00u als ik voor die tijd minstens 600ml vocht binnen had gehouden. Helaas werd m’n nachtelijke bekertje water vanwege het overgeven niet meer meegeteld en was ik nog steeds erg misselijk waardoor dit een flinke opgave bleek te zijn. De vla lukte niet, yoghurt en fruitmoesje een klein beetje, water valt als een baksteen in m’n gezwollen maagje van de operatie en het was dus hard aanpoten. Maar gelukkig! Ik haalde het en mocht naar huis nadat de apotheek langs was geweest met mijn medicijnen en ik met alle juiste informatie ontslagen zou worden. Yes!

De dagen na de operatie
Ik had een redelijk sterke pijnstiller meegekregen naar huis om naast de paracetamol te kunnen blijven gebruiken, maar niet alleen werd ik er erg misselijk van ook kreeg ik er nogal enge hallucinaties van. Zonder in detail te treden waren ze zo heftig dat zelfs Paul het eng vond worden en ik er dus gelijk mee gestopt ben. Sindsdien red ik het op 3 x per dag 2 500mg paracetamolletjes.

De eerste twee dagen waren niet echt prettig. Ik voelde veel pijn, druk in mijn buik, had het heel erg koud terwijl ik warm aanvoelde, was misselijk, kwam amper aan m’n hoeveelheid drinken en eten ging al helemaal niet. Omdat we in het voortraject hadden geleerd hoe, wat en hoeveel we na de operatie moesten gaan eten schoot ik helemaal in de stress. Ik belde het ziekenhuis en ze vertelde me dat ik me daar nu echt nog niet mee bezig hoefde te houden. Zolang ik de eerste dagen maar minstens een liter vocht binnen zou houden dan kwam de rest langzaam erna wel. Er viel een last van mijn schouders en sindsdien focus ik me vooral echt op het drinken, mijn medicijnen nemen en met kleine beetjes het vloeibare eten proberen op te pakken.

Ik moet de komende vier weken mijzelf inspuiten met een bloedverdunner om trombose te voorkomen, moet ongeveer zes maanden een maagbeschermer slikken en de paracetamol ernaast zolang als nodig is en daarnaast natuurlijk de hoog gedoseerde calcium + Vitamine D3 kauwtabletten en multivitamines die ik de rest van mijn leven nodig zal hebben vanwege de operatie.

Ik kan in ieder geval niet wachten tot het eindelijk zover is dat ik weer ècht wat texturen kan proeven. Dat mag na twee weken weer. Nu houd ik het dus bij yoghurtdrink, yoghurt, griesmeel, verse fruitmoes, kwark, Brinta en gepureerd en verdund avondeten maar daarna mag en kan ik dus alles weer, alleen in mindere mate en moet ik zoals eerder verteld mij vooral richten op voldoende eiwitten om spierverlies zoveel mogelijk tegen proberen te gaan. Daarom probeer ik nu ook dagelijks al echt eventjes te gaan wandelen en vooral niet de hele dag te blijven liggen.

Gevoelens
Qua gevoelens is het een rollercoaster. Ik merk dat het echt alle kanten op gaat. Volgens sommigen zou ik natuurlijk niet mogen klagen want ik heb hier toch zelf voor gekozen? Ìk laat toch snijden in een ‘gezond’ lichaam? Want natuurlijk gingen er op die eerste ochtend na de operatie gedachtes door mij heen waar ik in hemelsnaam aan begonnen was en of ik wel de juiste keuze had gemaakt. Maar nu, een paar dagen later, kijk ik hoe ik me nu al voel en heb ik mijn man en dochter om me heen en weet ik het allemaal weer. Waarom ik dit wilde? Niet om ooit in een maatje 36 te kunnen passen of een volgens buitenstaanders bepaald acceptabel gewicht te hebben, maar om een gezondere en fitte vrouw en mama te mogen worden die nog meer van het leven kan genieten zònder alle gevaarlijke complicaties die met dit overgewicht op de loer liggen. Dat is mijn focus en daar ga ik vanaf nu erg hard aan werken met deze operatie als hulpmiddel ♥

Natuurlijk ga ik jullie af en toe op de hoogte blijven houden van de eerste periode na de operatie, de weken erna, hoe ik het eten op ga pakken en wat eventuele handige tips en weetjes zijn om te delen. Mocht ik door mijn nogsteedseenbeetjewattenhoofd nu wat vergeten zijn dan mag je er altijd naar vragen, dan doe ik mijn best om hier zo open en eerlijk antwoord op te geven.

Liefs,
Desirée

–> De stap naar een maagverkleining (artikel 1)
–> Welk type operatie en de pre-operatieve screening (artikel 2)
–> De groepssessies en de operatiedatum (artikel 3)
–> Nog maar twee weken tot de operatie.. (artikel 4)

Reacties op dit artikel

  • Avatar van E. Verhage
    Reply E. Verhage 21 augustus 2018 at 10:19

    Goedemorgen allen,

    Lees veel dat er mensen zijn die misselijk en veel pijn hebben ondervonden na de maagverkleining operatie Sleeve. Ik kan jullie vertellen dat ik het geluk heb gehad niet misselijk en weinig pijn ondervonden. 15 augustus geopereerd en in de avond van 16 augustus geen pijnstillers meer nodig gehad.
    met vriendelijke groeten,
    Els

    • Avatar van Desirée
      Reply Desirée 21 augustus 2018 at 10:41

      Hi Els, wat fijn dat jij zo’n goede operatie hebt gehad zonder veel napijn of misselijkheid. Succes met jouw pad naar een gezondere jij!

1 2 3

Laat je een reactie, mening of tip achter? :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Meer in Persoonlijk
personal maart 2017 2 1 - Let’s get personal | Laatste groepssessie, op de cover & Center Parcs
Let’s get personal | Laatste groepssessie, op de cover & Center Parcs

Wat enorm leuk dat er zoveel enthousiaste reacties kwamen dat deze rubriek weer terug is! Moedigt me aan privé wat...

Sluiten